Te same fundamentalne zarzuty metodologiczne metody FITS dotyczą również metody Schroth – mimo że jest ona najstarszą, najbardziej znaną i najszerzej opisaną metodą PSSE na świecie. Jako metodolog bez trudu dostrzegam, że całe środowisko SOSORT powiela (akceptuje) identyczne błędy systemowe.
Niezależne analizy nowszej literatury (w tym przeglądy systemowe z lat 2023–2025) wprost potwierdzają, że w badaniach nad metodą Schroth występują te same patologie badawcze:
- Wysokie ryzyko błędu systemowego (High Risk of Bias)
Oficjalne metaanalizy badające efektywność metody Schroth (oceniane m.in. narzędziami Cochrane Collaboration lub skalą PEDro) regularnie klasyfikują większość opublikowanych badań RCT w tej dziedzinie jako obarczone wysokim ryzykiem błędu systemowego. Wynika to z faktu, że badacze nie są w stanie (lub nie chcą) spełnić podstawowych rygorów ślepej próby.
- Mikro-próby statystyczne (Underpowered Studies)
Większość badań nad metodą Schroth opiera się na mikroskopijnych grupach pacjentów. Przeglądy literatury wskazują, że średnia liczebność prób w pojedynczych badaniach waha się od 15 do kilkudziesięciu uczestników. Wyciąganie wniosków o trójwymiarowej biomechanice kręgosłupa rosnącego nastolatka na podstawie tak małych grup – przy braku kontroli nad dziesiątkami kowariantów – to z punktu widzenia statystyki interpretacja szumu informacyjnego.
- Ta sama "czarna dziura" w grupach kontrolnych
Dokładnie tak jak w przypadku FITS, w badaniach nad metodą Schroth grupy kontrolne są definiowane jako „standardowa opieka” lub „obserwacja”. Pacjenci z grup kontrolnych żyją bez żadnego nadzoru nad zmiennymi zakłócającymi:
- Brak wiedzy o ich rzeczywistej aktywności fizycznej.
- Brak kontroli nad nawykami posturalnymi czy prywatnymi wizytami u innych specjalistów.
- W wielu badaniach pacjenci z grupy kontrolnej po prostu wiedzą, że nie otrzymują „specjalistycznej terapii”, co generuje potężny negatywny efekt psychologiczny (odwrócone placebo), pogarszający subiektywne wyniki jakości życia (QoL).
- Brak klinicznej istotności zmian
Nawet metaanalizy, które wykazują statystyczną przewagę metody Schroth, wprost konkludują, że średnia redukcja kąta Cobba wynosi zaledwie około 3°. Z metodologicznego punktu widzenia to klęska, ponieważ:
- Zmiana o 3° mieści się w granicach standardowego błędu pomiarowego (inter-observer error) lekarza ortopedy opisującego zdjęcie RTG.
- Zmiana ta nie osiąga progu istotności klinicznej, który w ortopedii wynosi sztywne 5°.
Podsumowując: metoda Schroth cierpi na dokładnie tę samą przypadłość co FITS. Cały system "metod specyficznych" (PSSE) został zbudowany na tej samej pseudonaukowej architekturze, gdzie brak twardej zdolności predykcyjnej i brak izolacji zmiennych maskuje się autorytetem międzynarodowego towarzystwa [SOSORT].
