ZROZUM MRCST

Podział skolioz:
1. funkcjonalne – zwykle same się zmniejszają po ustaniu przyczyny wywołującej,
2. strukturalne – występują utrwalone zmiany w kształcie i wzajemnym położeniu kręgów i krążków międzykręgowych, utrwalone asymetrie w obrębie więzadeł, torebek stawowych, mięśni i powięzi grzbietu,
2.1 wrodzona
2.2. neurogenna
2.3. idiopatyczna (80% wszystkich skolioz).

Wszystkie poniższe informacje odnoszą się do skoliozy idiopatycznej

Etiologia (przyczyna) skoliozy:
Uznaje się, że skolioza powstaje z kilku powodów trudnych do jednoznacznego określenia (stąd nazwa „skolioza idiopatyczna” – niewiadomego pochodzenia). Terapia MRCST bazuje na znanym zjawisku: kiedy dochodzi do skoliozy zawsze dochodzi do zaburzeń chodu. Uważamy, że pierwotną przyczyną jest dysfunkcja mięśni I układu odniesienia, lecz po jakimś czasie dołączają się do niej  dysfunkcje progresujące w tym zaburzenia chodu. Są one ważne, gdyż to właśnie one powodują czasami dużą skoliozę (w uproszczeniu).

W związku z tym należy je zidentyfikować i usunąć. Dlatego MRCST w tym zakresie może  skutecznie wpływać na zmniejszenie skoliozy. Terapia MRCST nie bazuje na niepoznanym związku przyczyna – skolioza lecz na koniecznym związku patologia chodu – skolioza, który został udowodniony. Inne terapie bazują na przypadkowości zjawisk biologicznych związanych ze skoliozą i dlatego uzyskują raz lepsze raz gorsze rezultaty – rezultaty przypadkowe. Patologia chodu przyczynia się zawsze do progresji skoliozy jako reakcja przystosowawcza organizmu. Przeciwnie, likwidowanie zaburzeń chodu z konieczności przekłada się na zmniejszenie skoliozy.

Jak zrozumieć przypadkowość lub konieczność efektów prostowania kręgosłupa

Dopełnieniem (nie przeciwieństwem) koniecznych praw rozwojowych są przypadkowe jak i konieczne prawa środowiskowe, dzięki którym istnieje możliwość kształtowania geometrii kręgosłupa.

Przypadkowość jakiejkolwiek terapii uniemożliwia przewidzenie jej wyników. Mogą być one tylko prawdopodobne. Przykład: u jednej osoby ćwiczenia spowodują wyleczenie dyskopatii a u innej nie. Prawo Delpecha-Wolffa jest środowiskowym prawem koniecznym, determinowanym właściwościami kości – nieprawidłowy wzrost kręgu nastąpi zawsze pod wpływem działania nierównomiernego nacisku na kręg.

Rozumiemy teraz, że o geometrii kręgosłupa decydują konieczne prawa rozwojowe oraz przypadkowe jak i konieczne prawa środowiskowe. Kształtowanie kręgosłupa może odbywać się jedynie w zakresie jego rozwoju. Im większe zakłócenia rozwoju, tym trudniejsze kształtowanie jego geometrii. Zakłócenia rozwoju są silniejsze od możliwości kształtowania. Wiek rozwojowy człowieka to wiek głównie od 1 do 15 r.ż.. Skolioza powstaje w tym okresie, gdyż jest chorobą rozwojową.
Po „wyciszeniu” przyczyn powstawania skoliozy (po zakończeniu wieku dojrzewania) tym bardziej możliwy jest pozytywny wpływ terapii naturalnych, pod warunkiem, że bazują one na koniecznych prawach środowiskowych. Dlatego leczenie skoliozy terapią MRCST możliwe jest po zakończeniu wieku kostnego, czyli po 16 roku życia do ok 45  r.ż.

Rozumiemy teraz, że podejmowanie prób naturalnego prostowania kręgosłupa może mieć charakter przypadkowy lub konieczny. Terapie, które bazują na związkach przypadkowych, będą zawsze uzyskiwać przypadkowe rezultaty. To, że doprowadzę do pracy mięśni wg asymetrycznego wzorca korekcyjnego (kryterium lansowane m.in. przez SOSORT), nie spowoduje koniecznie, że napięcie to będzie stabilizowało uzyskany efekt korekcyjny. W tym leży powód przypadkowo uzyskiwanych efektów opartych na ćwiczeniach.

To, że wykonam nacisk korekcyjny na szczyt skoliozy (metoda FED i inne) nie spowoduje koniecznie, że efekty tego nacisku będą trwałe po ustaniu działania sił korekcyjnych. Skutki takich działań będą również przypadkowe.

O ile terapia MRCST bazuje na koniecznym związku skolioza – patologia chodu, o tyle spełnia kryteria metody naukowej. Jej efekty zależne są od tego na ile progresja skoliozy ma związek z patologią chodu. Pozytywna zmiana wzorca chodu z konieczności powoduje zmniejszenie skoliozy.

Kręgosłup podlega prawom rozwoju oraz prawom kształtowania przez całe życie człowieka. Z perspektywy tych praw należy pytać o wartość jego leczenia daną terapią.

 

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.