JAK WYGLĄDAJĄ ĆWICZENIA MRCST

MRCST to ćwiczenia dostosowane do poziomu dysfunkcji lokalnych oraz globalnych całego aparatu ruchu, nie tylko kręgosłupa, wpływające zarazem na zmiany postawy a także na zmianę w funkcjonowaniu organizmu.  Mają zastosowanie w wielu schorzeniach: skoliozie, plecach płaskich i okrągłych, zaburzeniach neurologicznych jak w MPD oraz wszędzie tam gdzie czynnikiem dominującym zaburzenia aparatu ruchu jest problem ze sterowaniem ciałem. 

Poziom I (podstawowy):

ćwiczenia związane z dysfunkcja stawów i powięzi, z problemami objawów bólowych odkręgosłupowych, z problemem sterowania miednicą  w trakcie chodu a wreszcie z dystrofią mięśniową (zanikami mięśni) stabilizatorów lokalnych oraz stabilizatorów globalnych. Ćwiczenia prowadzone są w pozycjach niskich w warunkach mikrograwitacji, w łańcuchach otwartych oraz zamkniętych.  

Poziom II (część neurologiczna):

A. (poziom początkowy) ćwiczenia odruchów mięśniowych z warstwy powierzchownej oraz głębokiej, ćwiczenia mające na celu wykorzystanie artrokinematycznych sygnałów pochodzących z mechanoreceptorów stawowych oraz powierzchni stawowych, ćwiczenia nakierowane na wzrost stabilności neurologicznej, sztywności mięśniowej, stabilności segmentarnej oraz odcinkowej,

B. (poziom średni) ćwiczenia  równowagi posturalnej w zaburzeniach układu sensorycznego w połączeniu ze zjawiskami stabilizacji lokalnej oraz globalnej  kręgosłupa. W szczególności skupiamy się nad tym zagadnieniem    jako jednym z najtrudniejszych zjawisk w edukacji pacjenta. Ćwiczenia prowadzone są w pozycjach wysokich w urządzeniu MRCST (klatka z systemem pasów stabilizacyjnych) z wykorzystaniem prostych urządzeń pomiarowych z ich nową interpretacją.  „Opanowujemy” umiejętności   sprzężeń  zwrotnych dodatnich oraz ujemnych jak i  zjawisko sprzężenia  wyprzedzającego, współpracę stabilizatorów mięśni warstwy głębokiej z mięśniami antygrawitacyjnymi (w szczególności ważne dla osób ze skoliozami piersiowymi),

C. (poziom zaawansowany) ćwiczenia z symetrycznymi oraz asymetrycznymi obciążeniami  grawitacyjnymi wpływającymi na korekcję kręgosłupa oraz jej stabilizację, rozwijamy umiejętności  wyżej opisane ze sobą w statyce oraz w dynamice  w pozycjach funkcjonalnych różnych faz chodu. 

Uważamy więc , że bez opanowania tych umiejętności pacjent nie może liczyć na zmniejszenie skoliozy. Można więc śmiało powiedzieć, że to edukacja opanowywania różnych umiejętności przez motoryczną części układu nerwowego jest drogą prostującego się kręgosłupa. Z perspektywy zjawisk opisanych powyżej można zadać jedno pytanie „Czy  warto ćwiczyć czy tylko wyglądać?” ;). Pozdrawiamy więc Wszystkich leniuszków lub osoby, które „idą na skróty”.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.